Waarom het anderen wel lukt, maar jou niet.

Iets waar ik als blogger eindeloos over na heb zitten denken. Waarom lukt het sommige mensen wel en andere mensen niet? Een ingewikkelde vraagstelling, met veel mogelijke antwoorden. Vandaag zet ik mijn hersenspinsels hierover op een rijtje.

Mijn verhaal

Mijn blog bestaat al meer dan zeven jaar. Ik begon met bloggen in 2010. Op dat moment was bloggen al een trend, maar er waren een stuk minder blogs dan nu. Vlak nadat ik voor het eerst kennis maakte met het lezen van andere blogs besloot ik om zelf ook een blog te beginnen. Bloggen was toen nog niet zo ingewikkeld en de lat lag een stuk lager dan de jaren die volgde. Het was nog niet zo vanzelfsprekend om er geld mee te verdienen en er was meer ‘pret’ – denk ik.

Naarmate de jaren voorbij gingen kwam de lat hoger te liggen. Er kwamen steeds meer blogs bij en er waren een aantal dames die konden stoppen met hun (gewone) werk om fulltime te gaan bloggen. Hoe vaker ik dat zag, hoe meer ik wenste om die stap ook te kunnen nemen. Van jongs af aan heb ik al het gevoel dat ik een eigen bedrijfje wil, in plaats van te werken voor een baas. Ik vestigde mijn hoop op mijn blog. Helaas liep dat niet zo voorspoedig als ik gehoopt had.

Ik heb als blogger nooit iets te klagen gehad. Mijn bezoekers zijn altijd lief, ik heb een heleboel leuke samenwerkingen (gehad), ontvang zo nu en dan een leuk product en ik heb er ontzettend veel van geleerd. Wel was het voor mij soms frustrerend om te zien dat andere bloggers wel bepaalde doelen behaalde, die voor mij onbereikbaar bleven. Dat gevoel kwam niet voort uit jaloezie of afgunst, maar het werkte vaak wel demotiverend voor me.

Bloggers die later startte met bloggen en naar mijn mening dan niet zoveel ‘anders’ deden dan mij. En die vervolgens binnen een korte tijd ontzettend succesvol waren. Ik snapte er helemaal niets van. Natuurlijk gun ik iedereen succes, maar het riep wel eens vraagtekens op. Als ik daar nu aan terug denk dan vind ik mezelf naïef. Vooral ook omdat ik er heel anders naar ben gaan kijken. Misschien omdat ik ouder ben, misschien omdat ik er inmiddels al zo ontzettend vaak over heb zitten nadenken.

Niet alleen bij bloggers

De titel van mijn artikel is niet alleen van toepassing op bloggers. Het komt ook bij andere mensen voor. Je wilt iets heel graag, doet alles in je vermogen om het te bereiken en vervolgens lukt het niet. Mensen die vol enthousiasme een webshop starten, een blog opstarten, YouTube-video’s maken en online zetten en vervolgens teleurstellende respons krijgen. Zo vreselijk jammer en zo ontzettend demotiverend. Dat geldt eigenlijk ook voor mensen die onwijs mooi kunnen zingen, meedoen aan The Voice met een goede auditie en dat dan vervolgens geen enkele coach zich omdraait.

X-factor

Inmiddels heb ik ondervonden dat er wel degelijk zoiets bestaat als de ‘x-factor’. Iets dat je zou kunnen creëren, maar het is meer iets dat iemand gewoon natuurlijk bezit. Niet iedereen heeft het en daardoor zijn bepaalde dingen ook niet voor iedereen weggelegd. Dat klinkt super hard, maar ik denk dat dit wel een antwoord is.

Een x-factor kan van alles zijn, negatief of positief. En soms komt het aanwaaien of uit een onverwachte hoek. Mooi voorbeeld: het afgelopen jaar heb ik Temptation Island met veel plezier gevolgd en ik zag op o.a. Instagram het aantal volgers van de deelnemers groeien. Na ongeveer drie maanden hadden de meeste deelnemers meer volgers dan een deel van de grootste bloggers van Nederland. Die al jaren bloggen en al hun energie in hun blog steken.

Ik vond het onwijs interessant om dit te ‘bestuderen’. En nee, het gaat niet alleen om een grote hoeveelheid volgers en aantallen. Maar als een onbekend persoon 100.000 volgers in drie maanden zou willen bereiken, zonder er heel veel voor te doen, dan is dat eigenlijk vrijwel onmogelijk. Het is namelijk al HEEL moeilijk als je er wel dag en nacht mee bezig bent. En ik denk dat veel mensen dat zelf wel ervaren.

Dit is overigens geen aanval op de personen in kwestie, maar een voorbeeld cq. constatering.

Misschien…

Waar ik ook over na heb zitten denken – meerdere keren – is dat soms iets gewoon niet zo moet zijn. Misschien is hetgeen dat jij heel graag zou willen bereiken wel helemaal niet voor jou weggelegd. Zoals in een situatie waarin jij stapelverliefd op iemand bent, maar waarvan de liefde niet wederzijds is. Misschien is de liefde tussen jou en hetgeen dat jij graag zou willen niet wederzijds. En net zoals met echte verliefdheid kun je soms heel lang blind zijn om dit te ‘zien’. Liefde maakt immers blind.

Ja, maar.

Ze zeggen toch dat wanneer je écht heel graag iets wilt en daar honderdduizend procent voor gaat, het dan ook lukt? Dat zeggen ze, en dat zal voor een deel ook wel zo zijn, maar daar geloof ik niet altijd in. Ondanks de honderden boeken die erover geschreven worden. Het zit ‘m namelijk in veel meer dingen dan alleen er honderdduizend procent voor gaan.

Eigenlijk is het ook heel oneerlijk om zo te denken, want het is kwetsend wanneer (succesvolle) mensen zo praten tegen anderen die al hun energie in iets steken om hun doel te bereiken. Er wordt dan eigenlijk gezegd dat je ondanks AL je inzet en energie, nog steeds niet genoeg je best doet. En dat vind ik niet fair.

Het is uit.

Er zijn immers zoveel andere redenen waarom een doel niet behaald kan worden. Zoveel andere factoren die meespelen. Bij bloggen vraag ik me vaak af of het niet gewoon een beetje ‘uit’ is. Er zijn andere zaken die inmiddels populairder zijn, zoals Instagram en YouTube. En ja er zijn nog steeds mensen die relatief kort bloggen en daar ontzettend succes mee hebben, maar dit is vaak in combinatie met een YouTube- of Instagramkanaal. Of gewoon een andere x-factor.

Stoppen met bloggen?

Ook iets waar ik vaak over heb zitten te twijfelen. Ik denk niet dat stoppen met bloggen het antwoord is, maar ik denk wel dat je het beste kan bloggen met andere intenties dan er je fulltime job van te willen maken. Alles wordt dan een beetje rustiger en leuker.

Energie is een heel sterk iets en andere mensen (lees: in dit geval de lezers van je blog) voelen jouw energie door het lezen van je artikelen. Wanneer je iets te graag wilt en dit op een gefrustreerde manier probeert te handhaven, dan zal dit voelbaar zijn. Dat is voor jou niet leuk, maar voor je lezers ook niet. En dan werkt het averechts.

Inmiddels heb ik me er al een tijd bij neergelegd dat de kans klein is dat ik ooit zal kunnen leven van mijn blog. Ondanks dat vind ik bloggen nog steeds een erg leuke hobby. Ik heb er zo ontzettend veel van geleerd. En sinds ik weer op deze manier ben gaan denken over bloggen, is bloggen weer leuker en rustgevender geworden. Zoals een hobby ook zou moeten zijn. Ik hou van schrijven en ik vind fotograferen ontzettend leuk. En dat is dan ook de vibe die ik wil hebben. Het werkt een stuk positiever en ik heb gemerkt dat ik bloggen weer een stuk leuker en gezelliger vind.

 

Realistisch blijven.

Dat kan moeilijk zijn in een wereld waar iedereen bijna geforceerd ‘positief’ wil zijn in alles. Ik ben een grote liefhebber en voorstander van positieve energie, maar dat geldt ook voor realistisch blijven. Met mijn geschreven woorden wil ik niemands droom kapot maken of mensen demotiveren. Het is ook niet negatief bedoeld, ondanks dat het wellicht zo ervaren kan worden. Ik werp altijd graag meerdere lichten op een situatie en haal er dan voor mij het meest logische uit. Natuurlijk zijn dingen nooit onmogelijk en hard werken wordt vaak beloond, maar realistisch blijven is ook belangrijk.

 

Ik ben best een beetje zenuwachtig om deze post online te zetten, bang dat het niet begrepen wordt. Van de andere kant weet ik wel zeker dat er mensen zijn die zich in deze woorden herkennen. xA

BewarenBewaren

Volg:
Share:

4 Reacties

  1. 3 december 2017 / 12:14 am

    Mooi open en eerlijk verhaal van je, ja ik denk dat je een zekere x-factor moet hebben om van je blog of YouTube kanaaal kan leven

    Ik ben zelf net begonnen met bloggen, omdat ik het erg leuk vind om te doen en met mijn dyslectie is het een echte uitdaging dat ik gewoon een kick krijg als iemand op mij reageeert of mij ga volgen. Dus ik ga er zeker niet vanuit dar ik er van kan leven, een zakcentje mee verdienen misschien, maar het belangrijkste is voor mij dat ik mijn creativiteit kwijt kan.

  2. 1 december 2017 / 11:29 am

    Ik blog zelf ook alleen maar vanuit hobby oogpunt :) groei is leuk maar zou zelf de zekerheid van mijn fulltime baan niet willen missen!

  3. 1 december 2017 / 10:16 am

    Wat een open en eerlijk artikel! Ik blog nu bijna een jaar (in februari!) en herken heel veel aspecten wel. Mensen die op hetzelfde moment gestart zijn en al zoveel meer volgers hebben.. Dat kan wel eens jaloersmakend zijn ook al gun ik iedereen het van harte! Ik denk inderdaad dat bloggen misschien een beetje ‘uit’ is, maar zolang ik er plezier in heb, blijf ik het doen.

  4. 1 december 2017 / 9:33 am

    Heel herkenbaar! Ik snap ook niet hoe sommige bloggers het doen, maar als ik dan naar wat ik wil ga kijken dan weet ik het eigenlijk ook niet zo goed. Als je ergens goed in bent, of groter bent qua bloggen, zitten er gelijk wel weer ‘moeten’ aan. En ik weet niet of ik dat wel zo leuk vind.. Het is in mijn geval een hobby. Voor nu heb ik me er, net zo als jou, er bij neergelegd en dat vind ik prima:).