Hoe het écht is om geen vriendinnen te hebben

Vanochtend werd het me even allemaal te veel. Ik wilde het graag met jullie delen en begon een story op te nemen met als opening: ‘Ik wil echt even iets kwijt en ik weet niet zo goed hoe ik het moet brengen of tegen wie ik het moet vertellen’. Verder kwam ik niet. Omdat ik niet ugly-crying op internet wou, schreef ik deze blogpost. Die iets uitgebreider is geworden dan dat eigenlijk de bedoeling was. Ik wil iets bespreekbaar maken waar ik me vaak heel verdrietig over voel en waar ik me nog vaker voor schaam. Het is confronterend, vooral nu ik allerlei zaken rondom onze bruiloft aan het plannen ben. Ik schrijf deze blogpost niet om schouderklopjes, complimenten of medelijden te krijgen. Door dit te delen wil ik aangeven dat het niet voor iedereen vanzelfsprekend is om vriendinnen te hebben. Zo. I said it.

Bruiloft plannen zonder vriendinnen

In het kader van niet alleen maar mooie dingen delen, deel ik nu iets waar ik de laatste tijd vaak verdrietig over ben. Bride to be zijn is de meest bijzondere en daarnaast ook de meest eenzame ervaring ooit. Er zijn geen vriendinnen waar ik dingen mee kan delen of onderonsjes mee kan hebben.

Vanaf dat ik in 2016 besloot om vriendschappen te beëindigen, was ik al bang dat dit moment zou komen. Dat ik zou gaan trouwen en geen vriendin(nen) zou hebben om het mee te delen. Ik heb nooit veel vriendinnen gehad en heb me heel vaak, heel alleen gevoeld. Nu is het dubbel zo confronterend omdat er standaard een beeld wordt geschept van een bruid met minimaal vijf bruidsmeisjes, die allemaal in dezelfde kleur lila jurk, breedlachend naast haar staan. Overal om me heen zie ik bruiden met kuddes bruidsmeisjes en vrijgezellenfeesten met meer dan twintig man.

Ik kijk ernaar en zit me vervolgens af te vragen wat ik verkeerd deed in mijn leven. Waarom ik op mijn eenendertigste verdrietig voor me uit zit te staren, omdat ze er gewoon niet zijn. Er zijn geen kuddes enthousiaste vriendinnen, die gelukkig voor me zijn en enthousiast zijn voor de bruiloft. Daar word ik verdrietig van en tegelijk schaam ik me om dat toe te geven.

Dankbaar

Vervolgens realiseer ik me dan dat ik een verwend kutkind ben en dat ik juist dankbaar moet zijn dat ik überhaupt ga trouwen. Dat ik de liefde van mijn leven heb gevonden. Dat ik een man heb die onvoorwaardelijk van mij houdt. Dat ik een mooie toekomst ga opbouwen met de liefde van mijn leven. Dat ik een goede band heb met mijn ouders en dat zij wel heel enthousiast meedenken over de bruiloft. Dat er mensen om ons heen zijn die ontzettend naar onze bruiloft uitkijken en met alles willen helpen.

Ik ben iedere dag dankbaar hiervoor, omdat ik weet hoe het is om écht alleen te zijn. Toch is het niet helemaal hetzelfde als het hebben van goede vriendinnen. Mijn ouders en mijn verloofde kunnen niet alles opvangen. Tom is mijn verloofde en tegelijk mijn beste vriend waar ik alles tegen kan zeggen, maar toch is dat niet hetzelfde als het hebben van goede vriendinnen. Dat heeft niets met ondankbaarheid te maken, dat is gewoon een feit.

Gepest worden

Voor zolang ik me kan herinneren, heb ik te maken gehad met pesterijen. Van klasgenoten tot docenten, van mensen op straat tot collega’s. Op de basisschool werd ik van groep 1 tot en met groep 8 gepest. Door verschillende mensen, om verschillende redenen. Ik had een bril, was veel te gevoelig en onzeker. Ik was het mikpunt van pesterijen , maar had hier en daar wel wat vriendinnetjes. Door de jaren heen is dit verwaterd.

Op de middelbare school heb ik twee jaar een normale tijd gehad en vriendinnen gemaakt. Vanaf de derde klas ging het weer mis en ben ik van school moeten veranderen. Op de nieuwe school vond ik geen aansluiting. Ik heb bijna twee jaar elke pauze alleen doorgebracht. Soms ging ik op het toilet zitten eten, met de deur op slot. Uiteindelijk kreeg ik daar wel wat vriendinnetjes, maar die bleken achteraf niet de juiste. Dat komt ook voor en dat is verder ook prima.

Vriendinnen

Toen ik begon aan mijn vervolgopleiding, kwam ik terecht tussen een leuke groep mensen. Er was een goede klik en er werden regelmatig feestjes georganiseerd. Ik werd vaak als enige niet uitgenodigd. Daar kwam ik dan later achter. Toen jaren later een reünie werd georganiseerd, werd ik als enige niet uitgenodigd. Ik heb me vaak afgevraagd wat de reden was, maar kan tot op de dag van vandaag niets bedenken. We hebben allemaal onze eigenaardigheden en we maken allemaal fouten. Het lijkt alleen net alsof ik daar harder op word afgerekend dan anderen.

Gelukkig kreeg ik in die jaren wel een leuk groepje vriendinnen, waar ik nog lang bevriend mee ben geweest. Het was geen perfecte vriendschap. Ook toen waren er momenten waarop ik als enige niet werd uitgenodigd, om ze vervolgens dan in de stad met z’n allen tegen te komen. Doordat ik heel gevoelig ben en lange tijd niet lekker in mijn vel zat, reageerde ik verkeerd op zulke dingen. Het leek wel alsof er juist daarom altijd wel weer een vervelende situatie ontstond.

Ik ben drie jaar lang alleen op stap gegaan met Carnaval, helemaal alleen. In de hoop dat ik misschien iemand tegenkwam die ik kende en waar ik me bij aan mocht sluiten. Gewoon, omdat ik ook graag op stap wilde met Carnaval. Ik ben gek op Carnaval, maar vierde het alleen. Totdat ik op dag drie van ellende maar weer afdroop en huilend op de bank aan mijn moeder vroeg wat ik toch verkeerd had gedaan. Waarom er niemand vriendinnen met mij wilde zijn. Ik voelde me vreselijk alleen.

Vriendschappen verbreken

In 2016 was er het moment waarop ik besloot om een punt te zetten achter jarenlange vriendschappen. Niet omdat ik niet meer van mijn vriendinnen hield of ze graag mocht, maar gewoon omdat ik merkte dat we niet meer bij elkaar pasten. En dat was eigenlijk al veel langer zo. Soms gebeuren er teveel dingen, waardoor er iets kapot gaat. Ik heb veel plezier beleefd aan deze vriendschappen, maar ik heb er ook veel tranen om gelaten.

Ondanks dat ik wist dat er niemand meer overbleef, heb ik die keuze toch gemaakt. Ben ik daardoor vaak eenzaam geweest? Ja, vaak wel. Maar ik voelde me ook heel vaak eenzaam toen deze vriendschappen er wel nog waren. Alsof ik niet belangrijk genoeg was en er eigenlijk niet echt mocht zijn. Alsof ik alleen maar meegevraagd werd, omdat ze mij zielig vonden. Ik zat zonder deze vriendschappen bijna even vaak alleen thuis dan met deze vriendschappen. Dat zegt denk ik wel genoeg.

Pesterijen op het werk

In 2016 kreeg ik te maken met pesterijen op het werk. Door mijn relatie met Tom waren er collega’s die van de ene op de andere dag niet meer normaal tegen mij deden. Over deze periode kan ik een heel boek schrijven. Er is toen ontzettend veel gebeurd dat absoluut niet door de beugel kon. Met als gevolg dat ik bijna een jaar ziek thuis kwam te zitten met een burn-out. Ik was net een dood vogeltje. Ik wist nog niet meer wat mijn lievelingskleur was en hoe ik over straat moest. Ik durfde de deur niet meer alleen uit. Het voelde als een nederlaag om opnieuw het doelwit te zijn van pesterijen.

Het was een periode van bijna 12 maanden waarin ik te maken had met een burn-out en veel alleen thuis zitten. Het heeft me heel veel moeite gekost om daaruit te komen en ik werd meer tegengewerkt dan dat ik geholpen werd, maar ik heb het gered. Ik wil niet zeggen dat er toen niemand voor mij was, maar een echte beste vriendin bij me in de buurt, waar ik alles mee kon delen, was er niet. Toen ik besloot om sinds lange tijd weer eens met een vriendin af te spreken, kreeg ik te horen dat ik me aanstelde en dat ik me ‘eens over dingen heen moest zetten’. Ik heb huilend terug in de auto gezeten, me afvragend of ik me echt zo aanstelde.

Eigen schuld

Er zijn een heleboel mensen uit mijn verleden die ik voor me zie op dit moment. Mensen van de basisschool, mensen van de middelbare school, voormalige vriendinnen, mensen die mij niet aardig vinden omdat anderen me niet aardig vinden (die zijn er een heleboel) en oud-collega’s. Die met een verbeten gezicht zeggen dat het allemaal mijn eigen schuld is. Die doen alsof ik een naar persoon ben. Alsof ik nergens goed voor ben. Dat weet ik, dus ik zal het nu maar even benoemen.

De mensen die mij toen pestten, die doen dat nu nog steeds als ik ze in het dagelijks leven tegenkom. Gebeurt gelukkig niet dagelijks, maar het komt wel eens voor. Terrassen waar zij werken en ik ga zitten, word ik uitgelachen. Winkels waar ik ga winkelen waar zij werken, word ik uitgelachen. Ik zie het en probeer me er niets van aan te trekken. Dat lukt sommige dagen beter dan andere dagen. Leuk wordt het nooit. Ik vraag me dan vooral af hoe je als persoon zo kunt blijven hangen en niet groeit. Verbaast me oprecht telkens weer.

Nu ik met Tom ben durven ze meestal niet meer. Ze schijten in hun broek voor Tom (excuse me for my French, maar zo is het), wat ik ook wel begrijp, maar wat het allemaal nog treuriger maakt.

Nieuwe vriendinnen

Bij de psycholoog kreeg ik te horen dat ik erop uit moest om nieuwe vriendinnen te maken. Ik hoorde het en had geen idee hoe ik dat moest doen. Ik ging er namelijk automatisch van uit dat niemand mij aardig vond en dat niemand mijn vriendin wilde zijn. Dat gevoel heb ik nog steeds.

En dan zijn er altijd van die lieve mensen die zichzelf gaan aanbieden. ‘Ik ga wel met je mee’ of ‘dan word ik toch je vriendin’. Dat is heel lief bedoelt en ik waardeer het enorm, maar dan voel ik me nog sneuer. Wanneer je moet vragen om vriendschap, dat is toch sneu?

Trigger

Wat op dit moment de trigger was van mijn grote verdiet, was een winactie op FB waar ik ontzettend enthousiast over ben. Ik liet een reactie achter onder de post op FB en zag bij andere deelnemende bruiden de hartjes en likes binnenstromen. Ik heb dat niet. Ik hoor er dus weer niet bij.

Daardoor vroeg ik me af of ik de enige ben die dat heeft. Vanochtend werd me dat teveel en besloot ik om deze blogpost te schrijven.  Het lijkt me ook wel goed om te delen dat je niet de enige bent, mocht jij dit ook zo ervaren. Want voor mij voelt het WEL alsof ik de enige ben.

Ik deel dit dus niet omdat ik zielig gevonden wil worden. Ik hoef geen medelijden of aai over de bol. Dat is niet de insteek van waarom ik dit deel. Ik wil graag kenbaar maken dat het niet vanzelfsprekend is om heel veel bruidsmeisjes te hebben en dat het niet vanzelfsprekend is om een knallend vrijgezellenfeest te hebben. Er zijn ook aanstaande bruiden die geen achterban van vriendinnen hebben en geen gelijkgestemden of enthousiaste vriendinnen, waar ze alles tegen kunnen zeggen. Daar heeft alleen nooit iemand het over.

Volg:
Alyssa
Alyssa

Mijn naam is Alyssa, ik ben eenendertig jaar en woonachtig in het mooie Maastricht. Ik schrijf en creëer dagelijks nieuwe content over creativiteit, persoonlijke groei, ondernemen, lifestyle en dingen waar ik blij van word.

Share:

33 Reacties

  1. Kelly Ooms
    12 augustus 2019 / 21:09

    Ik lees dit nu pas maar vind je een ontzettend leuke, lieve en gezellige meid. Ik herinner mij al je carnaval outfits en het doet mij verdriet om te lezen dat je alleen ging. Had graag met je mee gegaan hoor❤️ Ik vind het super stoer dat je het deelt en ben geschokt hoeveel meiden eenzaam zijn. Ik heb er eerlijk gezegd nooit zo bij stil gestaan, heel heftig vind ik het..

    • Alyssa
      Auteur
      17 augustus 2019 / 11:12

      Dankjewel voor je lieve bericht ❤️. Ik weet nog dat we samen eens naar een event zijn geweest en dat vond ik heel gezellig! Ik ben er door mijn blogpost ook pas achter gekomen dat er blijkbaar veel meer vrouwen zijn die zich zo voelen….indd heftig!

  2. Ankie
    12 augustus 2019 / 15:21

    Met tranen in mijn ogen jouw verhaal gelezen en ik voelde je verdriet…..
    Men zegt je moet dit doen en dat doen of vrienden te krijgen en je zelfbeeld meer oppoetsen… of opmerkingen van och we hebben niet allemaal bergen vriendinnen hoor, je moet meet geven dan nemen!
    Oke prima maar als het altijd eenrichtingsverkeer is…. als je altijd een act moet spelen om leuk gevonden te worden….. als zelfs bij narigheid je geen aai over de bol krijgt. Dan houdt het eens op en die stap heb jij genomen en daar mag je trots op zijn.
    Neemt niet de eenzaamheid weg of het feit dat je geen vriendinnen heb op je bruiloft met Tom, maar geeft aan dat je het pesten en op je tenen lopen spuugzat bent en dus sterker bent dan je zelf wel weet.
    Ik maak een diepe buiging hiervoor en het is dat ik een ouwe muts ben van 62 anders zou ik trots zijn op een vriendin als jij.
    Voor bij is veel wat je schrijft herkenbaar en ik kreeg te horen dat ik niet in dingen moest blijven hangen, naar de toekomst moest kijken enz. Ja leuk maar hoe doe je dat???? Pas 3 jaar geleden kwam de hulpverlening erachter dat ik een lichte vorm van ADD heb en aha dat verklaard dat loslaten zo errug lastig is……. Maar toen heb ik dezelfde stap genomen als jij en koos ook voor mijzelf en om dit verhaal niet 3 bladzijdes lang te maken…. ik trof een partner die mij neemt zoals ik ben, met wie ik kan kibbelen, knuffelen en door wie ik me niet meer zo verrekte alleen voel. De hoop op vriendinnen blijft, maar het is niet meer zo op de voorgrond. Ik hoop dat je een wondermooie fijne dag hebt en wens je alle geluk en dikke knuffel Ankie

    • Alyssa
      Auteur
      17 augustus 2019 / 11:10

      Dankjewel voor je lieve woorden, Ankie. Waardeer ik enorm. Ik heb zoveel reacties gekregen van vrouwen die zich net zo voelen en dat maakt me verdrietig, maar ik voel me daarnaast niet meer zo alleen.

      Het klopt inderdaad dat veel mensen heel makkelijk ‘advies’ geven, maar niet begrijpen dat het in realiteit heel anders werkt. Eenrichtingsverkeer is nooit oké en hoeven we ook niet te accepteren. Daar gaat het juist een beetje mis. Ik vind het fijn om te lezen dat je een lieve partner hebt gevonden waar je veel aan hebt. En het is nooit te laat om nog een leuke vriendin tegen te komen. Dat wens ik je van harte toe! Heel veel geluk en nogmaals bedankt voor je lieve berichtje X!

  3. Romy
    9 augustus 2019 / 22:35

    Hallo Alyssa,

    Hier ook een wat stillere volger, die graag even de moeite wil nemen om je te vertellen hoe dapper het is dat je dit zo online durft te zetten. Wat een eerlijk, dapper en mooi persoon ben jij!

    Ik heb zelf ook ervaring gehad met weinig tot geen vriendinnen hebben. Van een enorme vriendengroep, verliet iedereen me nadat één iemand een hele bos leugens over mij verspreidde. Geen enkel van de vrienden die ik had, had iets aan me gevraagd en ik wist eigenlijk van niets. Toen ik daar naderhand over hoorde, heb ik voor iedereen de deur dicht gegooid. Na een tijdje voelde ik me zo ontzettend eenzaam. Ik heb dan het geluk gehad dat er één goede vriendin al die tijd naast me is blijven staan, maar toch was het gevoel er zo erg dat ik niets waard was en niemand me leuk genoeg vond. Uiteindelijk heb ik mijzelf, na heel lang twijfelen en enorme schaamte, ingeschreven op een site (nieuwe mensen leren kennen, vriendinnen online). Ik schaamde me zo kapot, wilde per direct mijn oproepje er weer afhalen en voelde me verschrikkelijk zielig (en vooral dat iedereen dat ook over mij zou denken). Totdat ik opeens een berichtje kreeg van een meid die graag een groepsappje wilde beginnen met meiden uit de omgeving die om welke reden dan ook wat nieuwe contacten zochten om iets mee te gaan ondernemen. Ik heb daar gelijk ja op gezegd en bij de eerste keer afspreken was iedereen zo eerlijk en merkte ik dat ik niet de enige was. De groep werd steeds groter en ik heb 2 ontzettend leuke meiden mogen ontmoeten die ik nu oprecht mijn vriendinnen kan noemen. Ik had het nooit verwacht, maar ook zij maakten ditzelfde door.

    Ik wil hiermee zeggen dat je niet de enige bent en dat zulke sites, hoe moeilijk de weg ook is om daar een oproepje te plaatsen, je in contact kan laten komen met mensen die misschien wel hetzelfde gevoel hebben als jij en/of een hele goede klik met je kunnen hebben. Zolang je er niet met de grootste verwachting in gaat, kan je niet veel verliezen. Al voelt dat op dat moment wel zo. Je bent niet alleen en je bent het echt oprecht waard om mooie mensen om je heen te mogen hebben!

    Ik denk dat Martine een heel mooi idee heeft gedropt! Waar zeker veel andere mensen (inclusief mezelf) ook bij willen zijn. Wie weet wat voor moois daaruit komt! En anders is het gewoon een heel gezellige afspraak!

    Ik gun je het allerbeste en ik hoop dat anderen je kracht ook mogen zien! Dat dat mag uiten in mooie vriendschappen!

    Liefs, Romy

    • Alyssa
      Auteur
      10 augustus 2019 / 12:01

      Hoi Romy, dankjewel voor je lieve bericht en het delen van jouw verhaal! Wat naar om te lezen dat jij hier ook mee te maken hebt gehad, maar wel fijn dat er één vriendin is die altijd naast je is blijven staan. Heel waardevol. Ik herken het wel om bang te zijn dat mensen je niet aardig vinden, dat heb ik nog steeds heel vaak.

      Ik heb de laatste dagen (sinds deze blogpost) regelmatig berichten gekregen over deze website. Ik ga hier zeker een kijkje nemen, al voelt dat toch nog steeds een beetje raar. Ik ben in ieder geval blij dat je er leuke meiden hebt leren kennen en wie weet kom ik er ook wel leuke vriendinnen tegen. Dankjewel voor de tip in ieder geval. Ik wens jou ook het allerbeste toe en nogmaals bedankt voor je bericht. Liefs!

  4. Leonie
    9 augustus 2019 / 16:07

    Ik mis je💕 wat zou t mooi zijn als we dichter bij elkaar woonden he..

    • Alyssa
      Auteur
      9 augustus 2019 / 20:37

      Mis jou ook! Dat zou inderdaad mooi zijn, maar het is niet anders. 💕

  5. Hilde
    9 augustus 2019 / 14:43

    Knap dat je het opschrijft en zo goed verwoord. Ik heb ook mijn onzekere momenten gehad in vriendschappen (ondanks dat ik echt veel vrienden en vriendinnen heb). Dat heeft er juist mee te maken dat ik vroeger niet zoveel vrienden had en veel gepest ben op verschillende plekken. Ergens doe je dan extra je best om er bij te horen. Als ik nu terugkijk dan kan ik heel veel punten benoemen waarop een groot deel van de pesters en buitensluiters heel anders waren en zijn dan ikzelf, waardoor er gewoon geen lekkere klik is.
    Alhoewel ik veel nu kan accepteren, maakt het alsnog kwetsbaar. Ik kan een aantal momenten opnoemen dat ik niet genoeg voor mezelf op kwam, over me heen liet lopen of alsnog iets deed voor vrienden om ze zo bij me te houden en aan me te binden. Het verwateren of verliezen van vrienden/eindigen van een vriendschap voelt nog steeds enorm pijnlijk en enigszins allicht als falen, maar als ik met een afstand kijk dan kan ik het nu als logisch/geen klik meer/omstandigheden zien en betrek ik het minder als een twijfel aan/van mezelf. Ook staar ik me niet meer blind op het hebben van een echte vriendengroep, het is nooit zo heppiedepeppie leuk en gezellig met iedereen als het lijkt.

    Het belangrijkste is dat je doet wat jij leuk vindt, je eigen hobby’s en gekke trekken etc houdt. Ik hoop dat je mensen tegenkom ontmoet die hetzelfde zijn of je daarom waarderen. Nodig juist mensen eens uit voor een drankje of iets anders als het gezellig was, zoals met je buren. En allicht volgt langzaamaan een vriendschap, maar staar je er niet blind op. Een leuke ervaring met (semi) onbekende mensen is ook prima. Ja het is spannend om iemand uit te nodigen of om jezelf bloot te geven, allicht kan je het luchtig houden door samen een concert/film te bezoeken of te sporten. Zie het als een soort daten, soms klikt het en soms scheiden de wegen. Andere tips zijn misschien een eetclub oprichten met ca 4 onbekenden in Maastricht. Of allicht een meet up met je lezers/volgers

    Bovenal wil ik je vooral een hart onder de riem steken. Het is bovenal dapper dat je jezelf zo bloot durft te geven! En bedenk je er zijn veel lezers die je wel heel leuk vinden

    • Alyssa
      Auteur
      9 augustus 2019 / 20:40

      Dankjewel voor je reactie Hilde. Het klopt inderdaad dat het soms gewoon niet meer lekker loopt. Dat is dan heel verdrietig, maar eigenlijk beter voor beide partijen om ermee te stoppen. Daar heb ik al vaak moeite mee gehad, maar het is uiteindelijk beter dan dat je aan een dood paard blijkt trekken (zoals ze dat zo mooi zeggen). Ik heb ook vaak over me heen laten lopen en dingen geaccepteerd die ik eigenlijk niet had moeten pikken. Daar heb ik van geleerd.

      Bedankt voor de tips, daar ga ik eens over nadenken. Want het is indd een grote stap om me zo bloot te geven :-)

  6. Margriet
    9 augustus 2019 / 13:30

    Wat vreselijk om te lezen. Maar wel goed en dapper dat je hier open over durft te zijn. Op een of andere manier wordt er toch vaak gedacht van mensen zonder vrienden dat dat wel aan ze zelf zal liggen, wat totaal niet zo is. Op een bepaalde leeftijd is het idd lastiger om nog aan vriendinnen te komen, maar ik heb ontdekt een paar jaar geleden dat er ook sites zijn om vriendinnen te ontmoeten en ook op facebook zijn er leuke groepen. Ik woon dan wel aan de andere kant van het land, maar dat zal er ongetwijfeld bij jou ook zijn. In eerste instantie voelde ik me ook wat sneu om me daarbij aan te melden (ik heb overigens wel vriendinnen, maar af en toe iemand om bepaalde hobby’s mee te doen en eens nieuwe mensen leren kennen leek me wel leuk), maar ik heb er al een paar meiden ontmoet waar ik af en toe mee afspreek en wat erg gezellig is. Het voelt in het begin als daten en is een beetje raar, maar je zit allebei in hetzelfde schuitje. Ook is het al wel een paar keer voorgekomen dat het niet klikt en dat je daarna nooit meer wat van elkaar hoort. Ook goed….Wie weet kun jij hier ook iets mee.

    • Alyssa
      Auteur
      9 augustus 2019 / 20:42

      Wat fijn om te lezen dat je goede ervaringen hebt met websites en FB-pagina’s rondom dit thema. Ik vind het echt top dat deze er zijn, de drempel is alleen nogal hoog voor mij. Wellicht dat dit in de toekomst veranderen zal. Dankjewel voor de tip!

  7. 9 augustus 2019 / 12:20

    Lieve Alyssa, ik word gewoon helemaal stil van je verhaal en ik vind het vreselijk dat je je zo voelt. Ik weet zelf namelijk ook goed genoeg wat een vreselijk eenzaam gevoel het is.

    Al jarenlang voel ik me overal de buitenstaander: op het werk, op school en zelfs op persevents. Je wilt niet weten hoe vaak ik door andere bloggers, of vriendinnen/collega’s, aan de kant werd geschoven omdat ze liever met iemand anders ergens heen gingen.

    Nu heb ik inmiddels al wel een aantal goede vrienden die ik af en toe zie maar dat gevoel dat je niet genoeg bent, die onzekerheid… Dat zal ook gewoon altijd blijven plakken. Zeker inderdaad ook als je al die dames met een hele vriendengroep zo’n vrijgezellenavond ziet plannen.

    Ik ben ook zó dankbaar voor mijn vriend omdat ik bij hem terechtkan maar ik blijf stiekem toch wel jaloers op die mensen die alles lijken te hebben.

    • Alyssa
      Auteur
      9 augustus 2019 / 12:44

      Dankjewel voor je lieve reactie, Amy. Wat verdrietig om te lezen dat jij je ook vaak eenzaam voelt. Het is niet fijn als je je de buitenstaander voelt. Uit eigen ervaring weet ik dat er ook bloggers zijn die heel goed zijn in mensen buitensluiten en zich dan heel mooi voordoen op YouTube en hun blog. Dat je dan denkt: ik ken je toch wel op een heel andere manier!

      Fijn om te lezen dat je een aantal goede vriendin hebt. Ik herken dat het gevoel van niet goed genoeg zijn en onzeker zijn altijd wel zal blijven. Een goede partner hebben is zo fijn, ook daar kan ook over meepraten. Maar soms steekt het inderdaad wel als je zo’n groepje vriendinnen gezellig door de stad ziet lopen.

      • Jacqueline
        9 augustus 2019 / 14:58

        Mens wat ben je mooi!
        Dat is wat ik mezelf altijd vertel, er zijn momenten dat ik eenzaam ben en me eenzaam voel. Ik probeer mijn cirkel te doorbreken maar soms is dat heel lastig, gelukkig is elke stap er 1!

        • Alyssa
          Auteur
          9 augustus 2019 / 20:38

          Wat goed van je! Elke stap is er inderdaad eentje, hoe lastig het soms ook is.

  8. 9 augustus 2019 / 12:01

    Ik vind het heel knap, dapper, eerlijk en ook ergens heel mooi hoe je over dit onderwerp schrijft. Ook al is de achterliggende gedachte natuurlijk helemaal niet mooi. Ik moet zeggen dat ik er helemaal niets van begrijp dat er mensen zo zijn en zo doen tegen andere mensen. Mensen die andere mensen uitlachen wanneer je op een terras of in een winkel komt; hóe kun je zo zijn. Ik gun je alle liefde van de hele wereld!

    • Alyssa
      Auteur
      9 augustus 2019 / 12:46

      Dankjewel voor je lieve reactie, Simone! Dat gun ik jou ook!

      Het is inderdaad geen ‘mooi’ onderwerp, maar het is denk ik wel belangrijk om het bespreekbaar te maken. Dat merk ik ook aan alle reacties die ik inmiddels ontvangen heb :-)

  9. Lisette
    9 augustus 2019 / 06:55

    Wat een mooi artikel! Zo herkenbaar. Van de basisschool heb ik ook geen vriendinnen meer, ze wilde mij niet en daardoor had ik geen zin in hun.

    Ik heb net een vriendschap het contact van verbroken aangezien het vanuit mijn kant moest komen en ik liever die tijd in mijn pas geboren dochter wil steken.

    Voor de liefde verhuist naar een ander dorp, maar het is en blijft lastig om goede vriendschappelijke contacten te maken.

    Ik heb een paar vriendinnetjes op 1 hand te tellen. Die ik koester maar echt niet altijd wekelijks of maandelijks zie. Dat hoeft ook niet, zolang je maar vraagt hoe het gaat, interesse toont in elkaar en steunt wanneer het nodig is.

    • Alyssa
      Auteur
      9 augustus 2019 / 12:48

      Het is inderdaad heel lastig om na een bepaalde leeftijd nog vriendinnen te maken. Vaak hebben vrouwen al een groepje waar ze bij horen en het is heel lastig om daar dan bij te gaan horen. Je krijgt dan toch nooit helemaal die ene beste vriendin die je eigenlijk zou willen hebben.

      Fijn om te lezen dat je een paar vriendinnen hebt. Het is niet belangrijk of je ze dagelijks ziet, maar het is altijd een fijn gevoel dat je weet dat ze er in ieder geval voor je zijn en je steunen.

  10. 8 augustus 2019 / 20:13

    Wat een ontroerend eerlijk artikel Alyssa. Knap dat je je zo open durft te stellen! Ik ben zelf nooit gepest (en heb ook nooit gepest), maar kan me op andere gebieden wel heel erg herkennen in je verhaal. Ik heb vriendinnen (dat klinkt ook zo stom om te zeggen nu), maar heb nooit een grote vriendinnenclub gehad en dat is wel iets waar ik bij anderen weleens jaloers op ben geweest. Ik heb geen trouwplannen, maar heb al wel regelmatig gedacht van wie zou ik dan moeten uitnodigen en wordt dat niet een beetje een zielig feestje dan? Wil alleen nog even zeggen dat ik zeker weet dat het niet jouw schuld is!

    • Alyssa
      Auteur
      9 augustus 2019 / 12:50

      Gek hé, dat we ons blijkbaar toch allemaal soort van zorgen maken wie we dan zouden moeten uitnodigen. Dat dat zo’n grote rol speelt in ons hoofd. Ik vind het fijn om te lezen dat je vriendinnen hebt, dat is heel waardevol. Dankjewel voor je lieve reactie!

  11. Lucienne
    8 augustus 2019 / 20:06

    Lief niesjeke, ik heb altijd “oppervlakkige” vriendinnen gehad, ik was overtuigd van het tegendeel maar kwam er achter toen ik naar het buitenland vertrok en ik regelmatig vriendinnen belde maar er belde nooit iemand terug, hun leven in Nederland ging door zonder mij, niet uitgenodigd op hun bruiloften, doopfeestjes of communies. Als ik in de zomer op vakantie kwam waren ze zelf weg of hadden het te druk dus alles verwaterde. Wegens omstandigheden trouwde ik alleen voor de wet maar nichtjes van mijn man organiseerde toch een feestje en 2 van hun zijn echt vriendinnen geworden maar ook pas na meer dan 15 jaar… eigenlijk kwam dat meer door een leeftijds verschil die nu niet meer opvalt… als je 20 bent is 3-4 jaar best veel. Hiermee wil ik zeggen dat een vriendschap soms uit een onverwachte hoek kan komen… nu ben ik ook al sinds 10 jaar vriendin met een,toen, schoolvriendinnetje die er qua steun in moeilijke tijden (mijn borstkanker) meer voor me was dan zogenaamde vriendinnen van mijn werk en sporten, of zelfs familie die bleven weg, konden het zg niet opbrengen en belden steeds minder en nu ik niet meer werk is dat ook over.. ..daar heb je nu je bruidsmeisjes of een vertrouwensvriendin niet mee gevonden maar weet dat soms een goede buur beter is dan een verre vriend 😘 of misschien is net die verre vriend veel dichter bij je hart dan je dacht en wacht misschien op een seintje van jou. Verder moet je ook weer vertrouwen in jezelf hebben en naar de mensen toegaan…. 😘❤️

    • Alyssa
      Auteur
      9 augustus 2019 / 12:53

      Daanke niesjeke, voor je lieve reactie! Waardeer ik enorm. Ik geloof echt dat het niet makkelijk is geweest om naar het buitenland te vertrekken en alles achter te laten. Vooral omdat het voor veel mensen ‘uit het oog, uit het hart is’. Iedereen heeft vriendschap nodig, zeker op momenten dat het leven zich niet van z’n mooie kant laat zien.

      Gelukkig heb ik ook al mogen ervaren dat vriendschap soms in een ‘gekke’ hoek te vinden is. Er zijn veel mensen die mij dierbaar zijn, waarvan ik in eerste instantie nooit had verwacht dat we zo goed zouden klikken. En inmiddels heb ik inderdaad heel wat berichtjes gekregen uit onverwachte hoek en mensen van vroeger die blijkbaar toch soms nog eens aan mij denken :-)

  12. 8 augustus 2019 / 19:33

    Oké, ik zit hier met kippenvel en vol ongeloof.
    Het raakt me, meer dan ooit denk ik, omdat ik nu ook sinds kort verloofd ben (jeetje wat heerlijk die roze wolk!) en begrijp, soort van, hoe dat voor je moet zijn. Ik heb wel vriendinnen, maar zeker niet veel! En die koester ik, hoe weinig ik ze ook zie. Het zullen er geen 20 zijn met het vrijgezellenfeest, ik denk niet eens 10. Maar ik ben nooit gepest! En heb ook nooit gepest, want wat heb ik er een hekel aan! Het is bij mij meer gekomen door omstandigheden, ieder zijn eigen weg, allemaal na school verhuisd en 6 jaar werken tussen de mannen (Defensie) dat werkte er ook niet echt aan mee.
    Ik vind het super dapper dat je dit durft te vertellen, want ik snap je schaamte wel ergens, je hebt het gevoel dat het zo niet “hoort”. Maar weet je, je bruiloft wordt hoe dan ook fantastisch, het is JULLIE dag! Ik ben ook erg benieuwd naar je bruiloft, en hoop dat je daar een super positieve blog over wilt schrijven.

    Het idee van Martine klinkt fantastisch, en misschien ben jij wel dé persoon om dit te organiseren… en weet je, ik zou daar normaal niet zo snel voor open staan (soort van introverte extravert) maar ik ben erbij!

    Lijkt me super leuk om je te ontmoeten.
    Kus!

    • Alyssa
      Auteur
      9 augustus 2019 / 12:56

      Dankjewel voor je lieve reactie, Yasmin. Ik zag inderdaad op IG dat je ook verloofd bent, ik vond het zo mooi om te zien! Vooral omdat ik inderdaad weet hoe fantastisch die roze wolk is, die gun ik iedereen. Er zal ook zeker een super positieve blog komen over onze bruiloft en alles wat daaraan vooraf gaat. Trouwen is te mooi om volledig te laten overschaduwen door eenzame gevoelens, maar het is wel een moment waarop het extra voelbaar is. Helaas.

      Het doet me goed om zoveel lieve berichten te mogen ontvangen. Daardoor zijn we samen even niet zo alleen. Het lijkt me zeker leuk om eens zo’n dag te organiseren, ik ga me eens verdiepen in hoe zoiets in z’n werk gaat. Lijkt me super leuk als jij daar ook bij wilt zijn!

  13. 8 augustus 2019 / 18:11

    Wat naar om te lezen. Goed dat je dit zo durft te delen, ik weet zeker dat er mensen zijn die zich precies zo voelen. Helemaal niet gek. Ik kan me niet voorstellen hoe het is om zo gepest en vernederd te worden, om van walgelijkheid te spreken. Als je denkt dat pesten op de basisschool stopt, zit je verkeerd. Goed dat je wel liefhebbende familie hebt, maar vriendschappen zijn erg fijn in bepaalde situaties. Ik ben zelf recentelijk verhuisd, waardoor alle vriendschappen zijn doodgebloed. Gelukkig heb ik een clubje van zes meiden vanuit school, maar echt veel tijd hebben om af te spreken is er helaas niet bij. Ik sluit me volledig aan bij Martine, goed idee om iets van een middag te organiseren. Mocht je dit niet zien zitten, kan het wellicht ook anders. Heb je al eens gedacht aan een pen of email vriendin? Er is volgens mij een internationale website waar je er een kunt vinden. Mocht dit geen match zijn, mijn mailbox staat altijd open. Niet om je sneu te laten voelen, maar juist een luisterend oor te vinden. Lijkt me erg gezellig!

    • Alyssa
      Auteur
      9 augustus 2019 / 12:58

      Fijn dat je in ieder geval een groepje hebt waar je je bij aan kunt sluiten. Er zijn altijd momenten dat er niet zoveel tijd is, maar het is wel fijn om te weten dat er mensen voor je zijn. Ik ga eens goed nadenken over hoe ik zo’n middag vorm zou kunnen geven. Lijkt me eigenlijk wel heel gezellig! En ik zal ook jouw tip eens gaan uitzoeken, misschien is het inderdaad wel leuk om een penvriendin te zoeken. Had ik vroeger ook en ik vond het altijd zo leuk als er dan weer een brief in de brievenbus lag! En dankjewel voor het aanbod, dat houd ik zeker in mijn gedachten. Dankjewel voor je lieve reactie.

      • Nienke Hilbrands
        9 augustus 2019 / 21:26

        <3 <3

  14. Nathalie
    8 augustus 2019 / 18:09

    Dit is een verhaal dat ik had kunnen schrijven. Ik zie enorm veel raakvlakken en zelfde ervaringen die ik ook gehad heb. Had het er laatst nog met mijn moeder over dat ik het soms ook wel mis in mijn leven, vooral op mijn dertigste verjaardag op 12 juli. Mijn moeder was de enige die op visite kwam en de dag erna mijn zusje nog omdat ze gewoon moest werken. Mijn broertje woont in Engeland, dus die kan helaas ook niet zomaar even langs komen, want die werkt ook fulltime. Ik ben op dezelfde dag jarig als mijn vader, maar hij werkt op zee, dus was hij er helaas dit jaar niet op onze verjaardag. We vieren het nog wel even met z’n allen, maar het is toch niet helemaal hetzelfde als op de dag zelf vieren.

    Soms roep ik dat ik niemand nodig heb en dat ik het wel prima vind om geen vriendinnen te hebben, maar op andere momenten steekt het soms ook enorm om niks te kunnen delen met iemand anders. Ik heb wel leuke buren, al zie ik die vaak alleen in de hal en maken we dan een praatje. Als er iets is bellen we bij elkaar aan en helpen we elkaar, dus dat is dan wel fijn. Ik heb ook leuke collega’s bij mijn vrijwilligerswerk, maar die zie ik vaak alleen bij vergaderingen en verder niet tijdens werk of buiten werk om. Verder heb ik ook geen vriend waar ik leuke dingen mee kan ondernemen, wat ik soms ook wel erg jammer vind, maar ik ga niks forceren. Ik kom misschien vanzelf wel iemand tegen en anders kan ik als ik er echt aan toe ben altijd nog eens een datingsite proberen 😜

    Mijn ziektes gooien vaak ook roet in het eten wat betreft het ontmoeten van nieuwe mensen, ik ben vaak ziek en daardoor is naar bijvoorbeeld leuke evenementen gaan niet echt meer mogelijk. Ik ging graag naar boekenpresentaties, maar kan het lange reizen niet meer aan. Het kost gewoon te veel energie en dan moet ik van 1 leuke dag vaak een week weer de tijd nemen om bij te komen.

    Al met al dus erg moeilijk soms om nieuwe contacten te maken, mocht je eens willen kletsen mag je me gerust een berichtje sturen. En dat bedoel ik absoluut niet uit medelijden, maar gewoon voor de leuk 😉.

    Liefs,
    Nathalie

    • Alyssa
      Auteur
      9 augustus 2019 / 13:02

      Bedankt dat je je verhaal met mij deelt. Mijn dertigste verjaardag voelde ook heel leeg. Ik had een hele fijne dag met mijn vriend, maar toch knaagde het dat ik geen knalfeest met allemaal vriendinnen had. Gek he, hoe dat dan in ons hoofd kan zitten? Voor jou natuurlijk extra vervelend omdat de verjaardag niet meer zo is als dat het vroeger was, kan ik me heel goed voorstellen.

      Ik roep ook vaak dat ik niemand nodig heb. En dan zit ik soms alleen thuis en realiseer ik me dat ik soms wel iemand nodig heb. Iemand anders dan mijn verloofde of ouders. Gelukkig heb ik ook fijne buren, maar ik ben vaak niet meer zo goed in mezelf open stellen en praatjes te maken. Ik vind het verdrietig om te lezen dat je door je ziekte beperkt wordt in je doen en laten. Wat er dan extra voor zorgt dat het nog lastiger is om nieuwe contacten te leggen. Dankjewel voor het aanbod, ik ga het zeker in gedachten houden. Liefs!

  15. Martine
    8 augustus 2019 / 17:54

    Lieve Alyssa,

    Ik ben normaal meer een volger zonder te reageren maar dit vraagt toch wel echt om een reactie. Allereerst wat ontzettend open, eerlijk en oprecht dat je dit zo durft te delen. Dat lijkt mij ontzettend moeilijk! Ik heb het er regelmatig over dat op onze leeftijd nieuwe vriendinnen leren kennen als je niet persee van het feesten bent (op carnaval na) of je niet persee begeeft waar veel vrouwen samen komen, echt heel moeilijk is! Ik merk ook vaak dat er al vaak ‘groepjes’ zijn van vrouwen die al jarenlang bevriend zijn, nou kom daar dan nog maar eens ‘tussen’. En ik denk dat wat jij nu zegt zoveel meiden en vrouwen zullen herkennen en hopelijk ook erkennen! Ik hoop oprecht dat je toch ergens hele mooie vriendschappen mag gaan opbouwen en dat je daarin gezien, gehoord en geliefd wordt, want dat verdien je!!! Geen woorden kunnen goedmaken hoe dit moet voelen, maar weet dat ik aan je denk en ik denk nog heel veel meer meiden! Wie weet is het wel eens leuk om een middagje koffie drinken te organiseren op een plek ergens in Nederland voor meiden die dit ook zo voelen, je weet nooit wat daarvan kan komen. I’m in!

    • Alyssa
      Auteur
      9 augustus 2019 / 13:04

      Wat lief dat je de moeite heb gedaan om te reageren. Het was inderdaad heel moeilijk om dit te delen, maar ik ben nu wel blij dat ik het gedaan heb. Ik heb zoveel support en berichten ontvangen, dat had ik nooit verwacht. Daardoor weet ik ook dat ik niet de enige ben en weten anderen dat nu ook van zichzelf. Dat scheelt al een heleboel, want zo ben je toch niet helemaal alleen.

      Het is op onze leeftijd inderdaad lastig, vooral omdat je ook niet echt uitspreekt dat je nieuwe vriendschappen zou willen. Ik bedoel, je stapt niet zomaar op iemand af van: ‘zeg wil jij mijn vriendin worden?’. Het is best gecompliceerd, vooral omdat veel vrouwen al een groepje hebben waar ze bij horen. Daar weer tussen komen is heel lastig en voelt vaak ook een beetje raar.

      Ik vind het echt een goed idee om eens iets te organiseren, dus daar ga ik zeker eens over nadenken. Leuk dat jij daar dan ook bij wilt zijn! Liefs

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.


Zoek je iets?